مناجات، گفتوگوی صمیمانه بنده با پروردگار و فرصتی برای آرامش، خودسازی و بازگشت به خویشتن است.فرازی تأثیرگذار از مناجات ابوحمزه ثمالی زمزمهای که دل را به یاد خدا نزدیکتر میکند و در هیاهوی زندگی، لحظهای برای تأمل و امید میآفریند.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مناجات، زبان بیواسطه دل با پروردگار و یکی از کهنترین جلوههای معنویت در فرهنگ دینی و انسانی است؛ نجوایی که در هیاهوی زندگی روزمره، فرصتی برای تأمل، آرامش و بازگشت به خویشتن فراهم میآورد. بسیاری از عارفان، علما و شخصیتهای برجسته معنوی، عمیقترین تجربههای روحی خود را در قالب دعا و مناجات به یادگار گذاشتهاند؛ واژههایی که هنوز هم میتوانند مرهمی بر خستگی جان و چراغی برای مسیر زندگی باشند.
بنابر روایت ایکنا، فراز نابی از نیایش ابوحمزه ثمالی با ترجمه جویا جهانبخش است، تا سهمی هرچند کوتاه از آرامش و یاد خدا در میان شتاب زندگی امروز رقم بخورد.
کد مطلب 2253674
-
استوریموشن | تأدیبم مکن به عقوبتت
-
امام علی(ع) برای انتخاب همسر چه معیارهایی را بیان کردهاند؟
-
عارفاً بحقه؛ شرطی که زیارت امام حسین (علیهالسلام) را از حضور جسمانی به حضور آگاهانه تبدیل میکند
-
عالم برزخ؛ دنیایی میان دنیا و آخرت